fonoteka zaserwowała nam po raz kolejny kawał świetnej muzy. tym razem printempo, smaczki z pogranicza jazzu i muzyki instrumentalnej na świetnych bębnach. zdecydowanie polecam, przyjemny i ciepły materiał.

kupiłem ten rower, bo jeżeli chodzi o krosy to moje oszczędności pozwalały zakupić tylko rower z półki middle class, żadnych bajerów, żadnej opcji w kolory słońca. klasycznie od zawsze jeździłem na czarnych rowerach (ojej odgapiłem od wankeja), bo najpiękniejsze. dodatkowo wiele możliwości.

a co.

postanowiłem, bede opolensis cycle chic i możesz mi wjechać w tylne koło. poluję aktualnie na to moje cudo:

muszę ograniczyć piwo na ławce, bo przychodzę tak zamulony, że szok. jak nie urok to sraczka i nie myśl, że puszczam ci oko. rano wstałem taki ciężki, a tu trzeba się było szybko zebrać bo damiano wpadł z rana z nowym laptopem (no zachwyt, śliczny), żeby zobaczyć co mu dolega. byłem świadkiem zawału, ale nie potrafiłem za dużo zdziałać, co zrobisz. no ale przybiliśmy sobie piątki na dzień dobry, on skorzystał z mojego internetu i tak dalej. później się dowiedziałem, że wymienili mu cały lap na nowy, bo problem z dyskiem, więc jeżeli ci warczy i staje (i nie zrozum mnie źle) to znaczy że to problem z dyskiem i że nara.
w między czasie trzeba zarabiać na życie, więc zacząłem rysować. rysowałem tak, aż do teraz, czyli 23. porażka, zrobiłem sobie tylko 2 małe przerwy, jedną na pizze, a drugą na wypad do decathlonu, żeby pojeździć z k. na rowerach – rozrywka w małym mieście.

nie zrozumiesz.

wystartowałem dziś oficjalnym rytmem na studiach, gdzie masa przerw. podziurawiony ten mój plan jak dupa niejednego pasiaka, ale co zrobisz… bardzo żałuję, że nie ma już biura promo, bo magdę jak coś potrzeba pilnego ścigam po bibliotekach, a jak przyjdzie okno to na kime do chłopaków. nieźle się urządzili, nie powiem.
płakałem krwią bo mblip padł mi na mojej operze mini srini i nie mogłem ci napisać instant co robię i co się ze mną dzieje. uczyłeś się o tym na polskim, przypomnij sobie.
posiekany ten dzień, bo nigdzie nie byłem potrzebny i w ogóle dziecko złego dotyku, ale za to widząc damiana który szedł na przeciwko mnie gdy zmierzałem na spotkanie ze złotą babą opolskiej socjologii, już wiedziałem, że dziś skoczymy na piwo na spółę z marem. tak też się stało i zebrałem chłopa, będziemy klaskać.
muszę o tym wspomnieć, bo nie warto pozostawiać tego w cieniu dzisiejszego arcy nudnego dnia. babka od logiki złamała nam wszystkim dzisiaj serca. swoimi anegdotami o życiu na gliwicach i śmiesznych studentach rozłożyła nas na łopatki i tak śmiechy hihy z niej przerodziły się w śmiechy hihy z nią. nieczuła, pozbawiona szacunku polska młodzież szkolnictwa wyższego południowej polski.

ukochaj.

edit: dziś jeden ziom z roku miał koszulkę z half-life 2, więc myślę, że mam nowego kolegę.

wróciłem do szkoły gdzie nigdy nic nie jest punktualnie, ani na swoim miejscu. wysłuchałem też dziś koncept planu mojego kierownika ds. hiphopu i fajnie. cały dzień na pełnej szybkości. nowa 1/3 część roku co zabierze nam stypendia, bo są go*si i na dzień dobry finansowanie z państwa, mnie przerażają – jakoś serio, nie bardzo chce mi się mówić cześć. dlatego dobrze, że już nie jestem sta*ostą i nie muszę się użerać z debilami. coś nieswojo teraz, ale nikt nie mówił, że idziesz na studia grać w karty i podawać sobie piłkę na pamięć przez całe boisko. co zrobisz co zrobisz.

poznałem też nowa tymczasową panią z dziekanatu, która (pardon mój francuski) jest lepsza niż pani gosia. bo na luzaku wpuściła nas we czwórkę, to jeszcze podbiła nam piątki i legitymacje. zatem pokazaliśmy sobie tatuaże i pozdrowiliśmy wschodnie wybrzeże i czym prędzej udaliśmy się na wojnę. pierwsza wojna już na dzień dobry zapewne nie przysporzy nam przyjaciół, ale jak już mówiłem – dobrze że nie jestem starostą i nie będzie na mnie. a warto walczyć, bo trochę nie fair zapowiadają się twoje pieniądze za staranie się i znoszenie wyzwisk typu ‘kujon ch*jon’ albo spuszczania głowy w kiblu. coś za coś.

wróciłem zatem do szkoły ho ho, sezon 4 odcinek 2. ach nie, zapomniałem – jutro wolne bo pani zachorowała i nie mamy jeszcze planu. co za niefart, powalczę zatem o odzyskanie karty bibliotecznej, żeby przywitać castellsem nowy rok.

pozdrów psa.

zmieniło się oblicze smacznego. zatem zapraszam, jeżeli kręci cię chłodne rysowanie kwadratów i prostokątów.

drogi internetowy pamiętniku, jutro zaczynam studia, a anka juz je zaczela i napisala o tym na blogu, co zrobisz. jedzie na kodach do zabrza i studiuje.

ja myślę o tym, żeby w końcu przebudować tego bloga i zostawić sobie go już do końca świata, żeby kiedyś za starego dziada móc poczytać i sobie przypominać co ja wtedy robiłem kiedy… i tak dalej.
jest rok 2009 i to były wakacje tego lata, gdzie pracowałem, rysowałem i uczyłem się wielu pożytecznych rzeczy. poznałem dużo mechanizmów (i nie że społeczeństwo przemysłowe) i sporo ciekawych ludzi. trzeba to kontynuować, tym bardziej, że mam nowego szefa w mojej nowej pracy, którym jest dr dinal.
te wakacje zleciały tak umiarkowanie miło, że nawet nie czuje się żalu, że ‘och ach to już koniec’. jest sympatycznie, ciągle pada. witaj jesieni, żegnaj lato.
masa fajnych osób (czyt. dwie) powyjeżdżała ściślej zdobywać wiedzę, gdzieś dalej niż uniwersytet w grajdołku, więc zostaję tu z masą obcych sobie ludzi na cześć, spierdalaj. co zrobisz, bo pytanie jest czy ja mam tu kolegów na studiach? dobre…

gruntownie teraz przemodelowałem sobie zatem tryb dzienny, gdzie szama, kima, tyra na 100% (ojoj). cieszą przede wszystkim wolne weekendy od pracy społeczeństwa przemysłowego, gdzie ubierałem mundurek i udawałem debila. teraz jak na to patrzę z perspektywy czasu to całkiem przyjemnie.

dużo zmian na lepsze, oby tak dalej. dużo żyję, mało piszę, przepraszam pamiętniczku, że po drodze wypadła mi masa rzeczy które chciałem tu napisać.

jeżeli dzień zaczyna się pocztą polską to znaczy, że to dzień srogiej tyry. i tak też będzie dzisiaj.

cześć ziomki z internetu, powiedzcie mi proszę o co chodzi z tym linkowaniem mojego bloga i traileru do nowego sezonu house’a?